« خدايا ! آيا بر اين باور باشم كه تو با وجود ايمان به خود ، مرا عذاب خواهى كرد ؟ و يا پس از دوستى به تو مرا از خود دور خواهى ساخت ؟ يا با وجود لطف و رحمتت و چشم اميد داشتن به عنايت تو بازهم محرومم خواهى كرد ؟ و يا با اين كه به عفو و رحمت تو پناه آورده‌ام بازهم مرا تسليم كيفر و عذاب خواهى كرد ؟ حاشا از ذات مقدس كريمت كه نااميدم سازى ! خدايا كاش مىدانستم كه مادرم مرا براى بدبختى زاييده و يا براى رنج و عذاب پروريده كه در اين صورت اى كاش نمىزاييد و پرورشم نمىداد ، و اى كاش مىدانستم كه آيا مرا از اهل سعادت مقرر فرموده‌اى و براى تقرب به خود و همسايگى خويش مخصوص گردانيده‌اى ؟ تا دلم شاد و چشمم روشن مىشد و قلبم آرام مىگرفت . ( 1 ) خدايا ، آيا كسانى را كه در پيشگاه عظمتت ، صورت به خاك ساييده‌اند ، روسياه مىگردانى ؟ و يا زبان آنانى را كه بر مجد و بزرگواريت ثنا گفته‌اند ، گنگ مىكنى ؟ و آيا دلهايى را كه محبّت تو را در خود دارند ، تيره مىسازى ؟ و يا گوشهايى را كه از شنيدن ذكر تو لذّت مىبرند ، كر مىكنى ؟ و يا آن دستهايى را كه با اميد به لطف تو به درگاهت بلند شده‌اند به غل و زنجير مىبندى ؟ و يا بدنهايى را كه در راه طاعت تو رنج برده‌اند و با تلاش و كوشش در راه عبادتت لاغر و ضعيف شده‌اند ، كيفر و عذاب خواهى كرد ؟ و يا آن پاهايى را كه در راه بندگيت دويده‌اند دچار عذاب خواهى ساخت ؟ ( 2 ) خداوندا درهاى رحمت خويش را به روى بندگان يكتاپرست خود مبند و علاقه‌مندان به خودت را از مشاهدهء جمالت محجوب مگردان . خدايا آن جانى را كه به افتخار توحيد خودت گرامى داشتى چگونه به ذلّت و خوارى هجرانت دچار خواهى ساخت ؟ و دلى را كه در كمند عشق و محبّت خود گرفتار كردى چگونه در آتش خشم خود مىسوزانى ؟ خدايا مرا از خشم و غضبت كه بسيار دشوار است در پناه خويش